در تاريخ جوامع‏ی طبقاتی رويدادهای مهم و دگرگونه‏سازی بوقوع پيوسته است كه هر يك از آنان بنوبه‏ی خود از مقام و جايگاهِ ويژه‏ای برخوردار می‏باشند. رويدادهائی كه باعث گرديده است چرخهی زمانه را به سمت جامعه‏ی انسانی و عاری از ظلم و تعدی به گردش آورد. يكی از آن وقايع و رويدادهای مهم تاريخی، انقلاب عظيمی بود كه در اكتبر 1917 در روسيه رخ داد؛ انقلابی كه جهان را به دو قطب كاملاً متضاد از هم تقسيم نمود؛ انقلابی كه به آن ختم گرديد تا كارگران و زحمت‏كشان برهبری حزب پر اقتدار‏شان قدرت را در دست گيرند و دنيای دلخواه‏ و انسانی را بدور از استثمار و اجحاف سرمايه‏داران و ظالمان حاكم برقرار نمايند. حادثه‏ی تاريخی كم‏نظير و دوران‏سازی كه تجلی خود را در شعارهای "زنده باد كمونيزم"، "زنده باد انقلاب"، "مرگ بر سرمايه" و مدافعين جوامع‏ی ناعادلانه و طبقاتی بنمايش گذاشت.

 

اكتبر پايان سلطه‏ی شوم سرمايه بر حياتِ محرومان و همه‏ی استثمار شوندگان در گوشه‏ای از جهان پهناور بود. بی‏گمان اهميت انقلاب كبير اكتبر و نتايج حاصله از آن در تاريخ مبارزات كارگران و زحمت‏كشان سرتاسر دنيا غير قابل انكار می‏باشد. دنيا در اين ماه شاهد به اهتزاز در آمدن پرچم و ايدئولوژی كمونيست‏ها، عليه‏ی ايدئولوژی سرمايه‏داران استثمارگر بود. طبيعتاً بروز چنين رخدادِ دوران‏سازی با مزاج و تمايلات سياسی مخالفين منافع‏ی كارگران و محرومان جهان، هم‏سوئی نداشت و آنانرا به تقلا انداخت تا بهر طريق ممكنه و در كوتاه‏ترين مدت، بار ديگر هم‏نوعان خويش را در اين سرزمين رها شده از قيود اسارت‏بار سرمايه‏داران، بر سر كار گمارند. بر اين اساس سرمايه‏داران و شكست‏خوردگان دست در دست هم، فعاليت‏های ضد انقلابی خود را صد چندان نمودند تا انقلاب اكتبر را از درون خاموش نمايند؛ امّا حزب بلشويك برهبری لنين قادر گرديد، با درايت و هوشياری تمام، سكان و گردونه‏ی مبارزات كارگران و زحمت‏كشان را با اتخاذ سياست‏ها و تاكتيك‏های اصولی منطبق با واقعيات به پيش ببرد و مُهری كوبنده‏، بر حقانيت ايدئولوژی پرولتاريا در برابر تفكرات و سياست‏های چپاول‏گرايانه‏ی سرمايه‏داران بكوبد.

 

انقلاب، در اكتبر 1917 به پيروزی نائل آمد و توانست تأثيرات بس عظيمی بر ديگر كشورها بر جای بگذارد و آويزه و آموزش دگر روشنفكران و كمونيست‏های سرتاسر جهان گردد. اگر چه انقلاب اكتبر در كشور واحدی به سر انجام رسيد و كارگران و زحمت‏كشان روسيه را از شر سرمايه‏داران مفت‏خوار نجات داد؛ امّا متعلق به همه‏ی كارگران و محرومان جهان بود. چرا كه اكتبر در پراتيك ثابت نموده است‏كه طبقه‏ی كارگر سراسر جهان از دشمن مشترك و از پتانسيل و انرژی بيكرانی برخوردار می‏باشند كه چنانچه از سياست صحيح‏ای پيروی نمايند و در زير چتر سازمانِ پرولتری قرار گيرند، دنيا را با دستان توان‏مندش به لرزه در خواهند آورد و تاج و تخت سرمايه‏داران را در انقلابی قهرآميز در هم خواهند ريخت.

 

بطور قطع امروزه می‏توان به‏مناسبتِ انقلاب كبير اكتبر دستآوردهای گرانبها و علل ناپايداری دراز مدت آنرا در مقابل جهان سرمايه‏داری و از زاويای گوناگون مورد بررسی و بازنگری قرار داد؛ می‏توان پيرامون تأثيرات و اهميت آن بر جنبش‏های رهائی‏بخش و ديگر انقلابات جهان به بحث نشست و بمنظور درس‏آموزی لازمه و كافی، از تجارب آن سود جست؛ امّا آنچه جدا از تمامی كمی و كاستی‏های آن، می‏توان در نودو دومين سالگرد انقلاب كبير اكتبر با بر جستگی و بدون كمترين تعللی فرياد بر آورد، آن است‏كه طبقه‏ی كارگر و زحمت‏كشان بدون مسلح به ايدئولوژی پرولتری و سازمان رزمنده و قوی‏ای كه قادر گردند حقوق به يغما برده شده‏ی‏شانرا از سرمايه‏داران باز ستانند، نا ممكن می‏باشد. انقلاب اكتبر به سهم خود نشان داد كه بدون حزب بلشويك و رهبری داهيانه‏ی لنين، جامعه مسير تغيير و باز گرداندن زندگی تلف شده‏ی كارگران و زحمت‏كشان نبود و هم‏چنان توسط سرمايه‏داران و مشاطه‏گران بورژوازی مسير انحراف و بردگی هر چه بيشتر را طی می‏نمود. بی‏دليل نبود كه لنين پس از ورود به روسيه در آپريل 1917 و در زمانی‏كه كرنسكی در فوريه همان سال بر مسند قدرت تكيه زد، در اوّلين اقدام سياست حزب را نسبت به دولت موقت كرنسكی به باد انتقاد گرفت و آنرا "نوكر بورژوازی" قلمداد نمود و با پايه‏گذاری مشی تازه و نوين، جهتِ سياست حزب را عليه‏ی دولت كرنسكی و به نفع كارگران و زحمت‏كشان تغيير داد.

 

لنين در آن‏زمان و در عرصه‏های متفاوت تلاش بسيار زيادی نمود تا مسير جنبش‏های اعتراضی را به سمت ضربه نهائیِ عليه‏ی دولت موقت كرنسكی سازمان دهد. مبارزه‏ی بی‏وفقه و پي‏گير با منحرفين و مدافعين بی‏و‏چون و چرای نظام سرمايه‏داری و اتخاذ سياست‏ها و تاكتيك‏های صحيح در شرايط بغرنج جامعه، تشريح و توضيح شبانه روزی ماهيت شوراهای تحت تسلط بورژوازی و ضرورت قهر سازمانيافته بمنظور كسب قدرت سياسی، همه و همه باعث گرديد تا حزب بلشويك، رهبری و هدايت دو شورای با نفوذ پتروگراد و مسكو را بدست گيرد و به موازات آن‏ها يكی پس از ديگری سياست‏ها و توطئه‏های دولت موقت را كه در صدد هژمونی كامل سرمايه‏داران در سرتاسر روسيه بود را ناكام گذارد.

به واقع جامعه‏ی روسيه در آن‏زمان در التهاب و تشنج بسر می‏برد و يأس، نا اميدی و تسليم‏طلبی نمود‏های خود را در عرصه‏های متفاوت بنمايش می‏گذاشت و مدعيان به اصطلاح منافع‏ی كارگران و زحمت‏كشان، فرمان عقب‏نشينی، مدارايی و سازش با دولت موقت را صادر می‏نمودند. در چنين دوران بلبشو و در هم ريخته‏ای بود كه  لنين و حزب بلشويك با ارزيابی صحيح و واقعی از اوضاع ناهنجار جامعه، سياست تعرض و سازماندهی انقلاب قهرآميز را در دستور كار خود قرار دادند و بدين طريق توانستند، نيروهای بی‏شماری را حول سياست‏های حزب گرد آورند.

حقيقتاً كه حزب بلشويك برهبری لنين در آن‏زمان و به اعتبار كار بست سياست‏ها و متدهای سازنده و كارساز قادر گرديد، اعتماد خيل عظيمی از نيروهای بالنده‏ی انقلاب و روشنفكران را بخود جلب نمايد و نهايتاً در نبردی قهرآميز، كارگران و زحمت‏كشان را پيروزمندانه از گره‏گاه‏های تاريخی سربلند و سرافراز بيرون بدر آورد كه به جرأت می‏توان تاكيد ورزيد كه بعد از گذشت 9 دهه از عمر آن، نه تنها تأثيرات و اهميت آن انقلابِ بی‏نظير از قلم و ذهن‏ها نيآفتاده است بلكه هر روزه در ميان آزاديخواهان و رهروان راه رهائی پر اعتبارتر می‏گردد. بی‏دليل نيست كه هر ساله كمونيست‏های سراسر جهان پا به پای كارگران و زحمت‏كشان، اين ماه بزرگ تاريخی و فرخنده را گرامی می‏دارند و بر حقانيت آن پای می‏فشارند.

 

متأسفانه و علی‏رغم وقوع چنين رويداد تاريخی بی‏نظير در سال 1917، در دنيای امروزی و با بازگشت جهان دو قطبی به دنيای واحد، ما هم‏چنان، شاهد ايده‏های بغايت انحرافی و گمراه كننده‏ای در صفوف نيروهای كمونيست می‏باشيم كه علل ناپايداری دراز مدت انقلاب كبير اكتبر را، به ايده‏های دگرگونه‏ساز لنين از ايدئولوژی ماركسيستی مرتبط می‏دانند؛ بدون آن‏كه بر اين موضوع واقف گردند كه انقلاب اكتبر بدون سياست‏ها و تاكتيك‏های نوين و صحيحِ حزب بلشويك  و لنين، به ثمر نمی‏نشست و قادر به دو شقه نمودن جهان واحد و برافراشتن پرچم كمونيزم در برابر قدرت  انسجام يافته‏ی سرمايه‏داران جهانی نبود.

به هر حال جدا از انتقادات بی‏مايه و تخريبی كمونيست‏های به اصطلاح مدافع‏ی كارگران و زحمت‏كشان نسبت به سياست‏های حزب بلشويك و لنين، آنچه را كه در نودمين سالگرد انقلاب اكتبر می‏‏توان، بدون كمترين تعللی بر آن اشاره نمود، اين است كه تا مادامی‏كه كمونيست‏ها و روشنفكران انقلابی، فعاليت‏های خود را، حول يك سازمان رزمنده، منسجم و عمل‏گرا سازمان ندهند، جنبش‏های كارگری – توده‏ای هم‏چنان در چنبره‏ی ندانم‏كاری‏ها و در دستان عناصر، نهادها و دارودسته‏های رنگارنگ مسلح سرمايه‏داران به انحراف كشانده خواهند شد و هزينه‏های بس مخرب و ناگواری را متحمل خواهند گرديد.

با اين اوصاف بار ديگر جای دارد تا ضمن بزرگ‏داشت جان‏باختگان اين رويداد مهم تاريخی بر اين نكته تاكيد شود كه هيچ انقلابی بدون تئوری انقلابی و سازمان مستحكم كمونيستی به ثمر نخواهد نشست و قادر به قطع سلطه‏ی شوم سرمايه‏داران از حيات و هستی كارگران و توده‏های ستم‏ديده  نخواهد گرديد. بنابراين با آگاهی و شناخت به چنين واقعيات روشن و مملوسی بر همه‏ی انسان‏های آزاديخواه و كمونيست‏هاست تا در جهت يگانگی و پايه‏ريزی سازمان دخالت‏گرا و تأثيرگذار در سطوح جامعه تلاش ورزند و تمامی توش و توان خود را در اين راستا بكار بندند. بی‏ترديد جنبش‏های اعتراضی كارگری – توده‏ای ايران هم به مانند همه‏ی جنبش‏ها و ديگر انقلابات رهائی‏بخش، در بستر و چنين مسيری بالندگی و شكوفائی خود را باز خواهد يافت و قادر به پاسخگوئی عملی هزاران مصائب و مشكلات دست‏ساز سرمايه‏داران جهان‏خوار و همه‏ی دست‏نشاندگان‏شان خواهد بود.

یونیفرمت را بپوش پلیس
خجالت نکش
تو در ایران هستی
آدمفروشی و شکنجه و اعدام
_ اگر قربانی من نباشم
مگر اتفاق مهمی است؟
دنیا سوار بر مرکب جهالت هنوز چهار نعل می تازد
باور نمی کنی؟
پینوشه مرد
و کسانی بودند که برایش گریه کردند
_ به خاطر نجات آنها از شر کمونیزم _
به دستهای قطع شده ی ویکتور خارا قسم می خورم
برایش گریه کردند
تو که پینوشه نیستی
فقط مزدوری
پس خجالت نکش پلیس
یونیفرمت را بپوش

کسی به 209 فکر نمی کند
کسی به 305 فکر نمی کند
اینجا دغدغه ی اصلی مردم این است
که قهرمان سریالهای کره ای زن گمشده اش را پیدا می کند یا نه
پس نگران نباش پلیس
یونیفرمت را بپوش و خجالت نکش

سلام، سلام خدمت جامعه فوتبال، مردم عزيز و همه آنهايي که مجتبي محرمي را به نوعي مي شناسند. سلام به همه آنهايي که دست به دست هم دادند تا پسر بازيگوش خيابان استخر سر از شاهين، پرسپوليس، تيم ملي و شايد هم قلب عده اي از مردم ايران درآورد.

اگرچه تنها 5ماه از نمایش انتخاباتی حاکمیت، خیزش توده ای مردم و سرکوب وحشیانه پس از آن می گذرد، اما به نظر می رسد در این برهه از تاریخ کشور گونه ای فشردگی زمانی روی داده است و این این بدان معناست که تراکم و انباشت پدیده های موثر و کنش های مبارزاتی صورت گرفته در یک توالی و ارتباط پیچیده، در این بازه زمانی کوتاه مدت اما تعیین کننده، توانسته افق و چشم انداز خواسته ها و مطالبات مردم را با آهنگی پرشتاب دگرگون کرده ، و در نتیجه مسیر و شیوه های مبارزاتی مردم را متناسب با اهداف و خواست جنبش به طور کامل تغییر دهد. در حالی که جنبش در اولین روزهای تولد خود بر محور اعتراض به تقلب گسترده انتخاباتی شکل گرفته بود و ازاین رو مهمترین شعارهای مطرح شده در اجتماعات روزهای نخست به شعارهایی مبتنی بر ابطال انتخابات، بازپس گیری رای و امثالهم خلاصه می شد ؛ و به تبع آن نحوه برگزاری اعتراضات هم به صورت تظاهرات گسترده سکوت نمود یافته و تاکید اغراق آمیزی بر مسالمت آمیز بودن اعتراضات از سوی اصلاح طلبان تبلیغ می شد. اما سیر حوادث، به ویژه خشونت و سبعیت اعمال شده از سوی حاکمیت که منجر به خاک و خون کشیده شدن شمار زیادی از معترضین شد، همچنین ناتوانی و ناکامی اصلاح طلبان در به دست گرفتن سکان رهبری اعتراضات، چشم انداز دیگری را در برابر حرکت اعتراضی مردم به عنوان آلترناتیو وضع موجود قرار داد. البته این که در این برهه این چشم انداز و نگرش براندازانه به کل حاکمیت جمهوری اسلامی محور اعتراضات مردم از 30 خرداد به بعد قرار گرفته است بدین معنا نیست که تا پیش از آن خواست و ضرورت چنین تحولی در جامعه وجود نداشته است؛ بلکه صرفاً تاکیدی است بر این امر که در شرایط فعلی بر خلاف گذشته این خواست نه تنها به عنوان امری ضروری بلکه برای انبوه توده ها ممکن و قابل حصول به نظر می رسد: خون ها ریخته و دارها برپاشده و از این رو شمارش معکوس عمر جمهوری اسلامی نیز به ناگزیر آغاز شده است.
بنابراین می توان 30 خرداد را نقطه عطفی در تاریخ جنبش انقلابی مردم ایران دانست که حافظه تاریخی نسل های مختلف حاضر در این جنبش را به هم پیوند می دهد. چه آنان که در کوران مبارزات انقلابی سالهای دهه 50 و تصفیه های خونین دهه 60 حضور داشته اند و چه نسل جوانی که به ناگزیر فرزند دوره حاکمیت سیاه جمهموری اسلامی بوده اند، در 30 خرداد برای نخستین بار در قالبی توده ای و فراگیر در کنار هم، دوشادوش هم در برابر کلیت نظام جمهوری اسلامی ایستادند. از 30 خرداد بود که شعارها رنگ و بویی دیگر گرفت: از الله اکبرها کاسته و بر مرگ بر دیکتاتورها افزوده شد. به تدریج این تصاویر شهدا و بازداشت شدگان حوادث اخیر بودند که به عنوان قهرمانان واقعی مردم جایگزین تصاویر موسوی و کروبی شدند. از سوی دیگر نوک پیکان شعارها از احمدی نژاد و تیم برگزارکننده انتخابات به سوی محور اصلی شر رژیم یعنی ولایت فقیه تغییر جهت داد. " خامنه ای قاتله، ولایتش باطله" یا "مجتبی بمیری، رهبری را نبینی" اگر چه همچنان شعارهایی رادیکال به معنای فراروی از کلیت نظام نبوده و نیستند اما حاکی از چرخش بنیادین چشم انداز جنبش هستند. هرچند تجربه تظاهراتی به گستردگی راهپیمانی چند میلیونی روز 25 خرداد دیگر تکرار نشد اما تجمعات و اعتراضات پس از 30 خرداد به مراتب موثرتر و تعیین کننده تر از راهپیمایی روزهای نخست خیزش بودند. و این نه تنها به دلیل پخته تر شدن مبارزین در فرایند جنبش و نیز جریحه دار شدن احساسات عمومی مردم پس از کشتارهاو سرکوب خشونت آمیز صورت گرفته از سوی رژیم و در واقع در یک کلام به دلیل رادیکال شدن فرم مبارزات بود بلکه از همه مهمتر به دلیل رادیکالیزه شدن محتوای خواست ها و اهداف این جنبش بود که شیوه های خلاقانه و ابداعی خاص خود را نیز از پی این چرخش با خود به همراه آورد. در حالیکه امثال سازگارا و گنجی و .. بسیاری دیگر به خیال خویش در این توهم بوده و هستند که به فرم و اشکال مبارزه انقلابی مردم ایران شکل می دهند و آن را هدایت می کنند این خواست عمومی و افق رادیکال کنونی جنبش است که اشکال تازه ای از مبارزه را فرا روی حرکت مردم قرار می دهد و این توده های در خیابان هستند که خواسته ها و روش های خود را به موسوی و کروبی و سایر مدعیان داخلی و خارج نشین رهبری جنبش تحمیل می کنند. به یاد داشته باشیم که رهبران انقلاب و شیوه های مبارزه موثر از دل مبارزات عینی مردم به وجود می آیند و تجربه مبارزاتی حوادث اخیر گواهی بر این مدعاست. اعتراضات گسترده و پراکنده در سطح شهر و در محلات مختلف همراه با سر دادن شعارهای رادیکال و حتی گزارشاتی دال بر سازماندهی معترضین در محلات که نیروهای سرکوبگر را دچار استیصال و سردرگمی کرده بود تنها مشتی است نمونه خروار ظرفیت انقلابی جنبش که تا چندین ماه قبل به ذهن خوشبینانه ترین افراد نیز خطور نکرده بود. معتقدیم اگرچه هنوز تمامی ظرفیت های انقلابی حرکت مردم به شکل بالفعل و در شعارهای اعتراضی مطرح نشده و آنچه تاکنون نمود یافته نفی و طرد نظام موجود است و نه تلاش برای استقرار بدیلی برای آن، اما زین پس این جنبش بی هیچ تردید جنبشی براندازانه و انقلابی است و در قالب نسخه های رفرمیستی قابل مهار نخواهد بود.
اما در این میان به یکباره خبر سر دادن شعاری تازه برخی تحلیلگران سیاسی و نیروهای فعال اعم از راست و به اصطلاح چپ را ذوق زده کرد و ایشان چنان عنان از کف دادند که گویی نه تنها مرگ رژیم فرارسیده بلکه آلترناتیو مترقی آن نیز ساخته شده است: "استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی"
فارغ از بحث صحت شیوع و اقبال به این شعار درمیان معترضین روزهای اخیر این سوال مطرح می شود که چه گروه هایی و با چه رویکردی سعی در تئوریزه کردن محتوای این شعار و غالب کردن آن به عنوان آلترناتیو رژیم دارند. پر واضح است که تبلیغ این شعار به عنوان شعار راستین جنبش از سوی لیبرال ها و هم صدا شدن آنها با طرفداران ناسیونالیسم شووینیستی با چه انگیزه ای صورت گرفته است. این گرایشات با استفاده از احساسات عرب ستیزی تاریخی که همچنان در میان مردم طرفدارانی دارد و همچنین نگرش های ضد اسلامی افرادی که موهبات 30 سال حکومت اسلامی را با گوشت و پوست خویش حس کرده اند، سعی در القاء این دیدگاه داشته اند که تنها یک جمهوری ایرانی – بخوانید جمهوری شووینستی ایرانی- با اغراق در بعد فرهنگی- هویتی می تواند رهروان راه آزادی و استقلال را از بلای رژیم حاکم رهانده و به سر منزل مقصود رساند.
اما آنچه ضرورت پرداختن به این شعار را برای ما در این مجال مبرم می سازد رویکرد مرتجعانه و حمایتی برخی از افرادی است که داعیه پیروی از خط مشی مترقی و بعضاً سوسیالیستی دارند. از نظر ما وجود چنین گرایشی در درون نیروهای اپوزیسیون ریشه در معضلی تاریخی دارد: فقدان حافظه تاریخی که بیماری مزمن نسل فعلی است. یادآوری خاطرات تاریخی اگر چه دردناک اما ضروری است. برای جلوگیری از تکرار کمدی وار یک تراژدی گریزی از بازخوانی تاریخ و حفظ حوادث تاریخی در ذهن جمعی یک ملت نیست. روزهایی را به یاد آوریم که برای نخستین بار واژه نامانوس جمهوری اسلامی در کوران حوادث انقلاب ظهور کرد. آن زمان که در مقابل نظام سلطنتی به عنوان تنها گزینه ی ممکن و مشروع به توده ها به دلیل غفلت نیروهای مترقی با ناباوری تحمیل شد، بسیاری به این دل خوش کرده بودند که پسوند اسلامیت نشانگر اکثریت مسلمان در ایران است و تنها وجه تمایزی است صوری با سایر نظام های جمهوری و نه در تقابل محتوایی با آنها. اما شناخت و درک واقعی از ماهیت جمهوری اسلامی و معنای اصلی پسوند اسلامی آن چندان به درازا نکشید و همه از موهبات این نظام اسلامی بهره بردند. اگر در اوان طرح این شعار نیروهای مترقی با داشتن پایگاه عظیم مردمی در قبال آن موضع گیری کرده و صرفاً از منظر فرمالیستی به آن نمی گریستند به طور قطع مجاب کردن توده ها برای سردمداران رژیم به برگزیدن تنها آلترناتیو موجود کار آسانی نبود.
اکنون نیز زدودن واژه اسلام از جمهوری اسلامی از بار استثماری و فاشیستی نظام سرمایه داری در ایران نمی کاهد و هرگز نگرشی مترقی و رادیکال را نمایندگی نمی کند. نظام سرمایه داری حاکم در ایران چه با پسوند چه بدون آن نظامی است یکپارچه مبتنی بر استثمار که برای بازتولید مشروعیت خود بنا به مقتضیات زمانه از پسوند و پیشوندی استفاده می کند.
در حال حاضر جمهوری ایرانی نیز در خوش بینانه ترین حالت ظرفی است تهی که آینده سیاسی ایران و مناسبات قدرت و سرمایه مظروف آن را تعیین خواهد کرد و در بدبینانه ترین وضعیت خواست طیف راست افراطی سکولار را نمایندگی می کند. ما معتقدیم ساختن بدیلی سوسیالیستی برای جمهوری اسلامی ایران جز با نفی کلیت یکپارچه آن میسر نیست. با بار کردن ارزشی مضاعف و فرمالیستی بر یک شعار نمی توان پایه های ایدئولوژیک آن را متزلزل ساخت. بهای هم صدا و هم گام شدن با راست ترین نیروهای اپوزیسیون برای چپ بس گزاف خواهد بود. تاوانی که یکبار با پذیرش شعار" استقلال آزادی جمهوری اسلامی" یا دست کم موضع گیری نکردن در قبال آن به سنگین ترین وجه ممکن و به هزینه کل جامعه پرداخته شد. ما همه نیروهای مترقی و انقلابی را به موضع گیری و نفی تبلیغ و ترویج این شعار فرامی خوانیم.

1 : برجسته ترین آنها که اتفاقاً بیشترین بازتاب و مقبولیت در میان مردم را داشتند عبارت بودند از " رای من کجاست؟" و "رای ما را دزدیدند، دارند باهاش پز می دهند" و در رادیکالترین نمود آن " کشته ندادیم که سازش کنیم، صندوق دست خورده شمارش کنیم" و...